Tesisatların geçtiği fabrika çatıları, köprülü vinç yolları veya yüksek telekomünikasyon direkleri, personelin çalışırken sürekli yer değiştirmesi gereken açık düşme risklerine sahiptir. Personel bir yere bağlanıp çalıştıktan sonra, diğer noktaya gitmek için kancasını söktüğü o birkaç saniyelik an, kazaların gerçekleştiği boşluk anıdır. Bunu engellemek için tasarlanan mühendislik çözümü, personelin %100 bağlı kalarak yürümesini sağlayan TS EN 795 Yaşam Hatlarıdır (Lifelines).
Ankraj Sınıfları ve Mekanik Dayanım (22 kN Kuralı)
Yaşam hatlarının dayandığı temel standart, sistemin bağlandığı noktanın personeli havada tutabilecek yüke dayanabilmesidir. Uluslararası standartlara göre bir düşüş durdurucu ankraj noktası (Anchor Point) minimum 22 kN (yaklaşık 2.200 kg) statik kuvvete kopmadan dayanmak zorundadır.
- Tip A: Yapıya kalıcı olarak cıvatalanmış tekil ankraj noktaları.
- Tip C: İki nokta arasına gerilmiş, personelin bir şaryo (slider) vasıtasıyla üzerinde yürüdüğü esnek yatay tel halat sistemleri.
- Tip D: Halat yerine rijit bir çelik ray kullanılan, esnemesi istenmeyen alçak tavanlı bölgelerdeki yatay sistemler.
Şok Emici Braketler ve Clearance (Düşüş Açıklığı) Hesabı
Yaşam hattına düşen bir insanın uyguladığı kuvvet, bağlı olduğu noktalardaki cıvataları yerinden sökebilir. Bunu engellemek için yaşam hattının başlangıç ve bitiş noktalarına "Şok Emici Deforme Olabilir Braketler" takılır. Bu parçalar kuvveti emerek halatın ve çatının bütünlüğünü korur.
Personel yaşam hattında çalışırken "Clearance" (Düşüş Açıklığı) hesaplanmalıdır. Personel düştüğünde; lanyardın boyu (1.5m), şok emicinin yırtılarak açılma payı (1.75m), personelin boyu (1.8m) ve güvenlik mesafesi (1m) toplandığında, zemine çarpmaması için altında en az 6.05 metre boşluk olmalıdır. Eğer yükseklik az ise düşüş durdurucu (fall arrest) değil, alan sınırlandırıcı (restraint) sistemler kurulmalıdır.
